دیشب سحری بعد از اذان  و خوندن نماز حافظ رو برداشتم و فالی زدم میدونید وقتی حالم بده هیچی مث حافظ بهم حال نمیده و چه فالی اومد لذت بردم

چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من

                            ور بگويم دل بگردان رو   بگرداند  ز من

روی رنگين را به هر کس می‌نمايد همچو گل

                             ور بگويم بازپوشان   بازپوشاند  ز من

چشم خود را گفتم آخر يک نظر سيرش ببين

                             گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

                              کام بستانم از او يا  داد    بستاند ز من 

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندد چو صبح

                               ور برنجم خاطر   نازک برنجاند  ز من

  گر چو فرهادم به تلخی جان برآيد باک نيست 

                               بس حکايت‌های شيرين باز می‌ماند زمن؟

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگريد

                                  کو به چيزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زين دست باشد درس غم

عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من