دست به دست هم دهیم به مهر

بیایید به همه چی عشق بورزیم به همه چی

در نهایت مهربانی

در زلال پاکی

در بیکران صداقت

که دنیا هیچی غیر از این نیست

چونکه خیلی زود دیر میشود

ان چنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

فریدون مشیری

                               دزدیده در شمایل تو خوب بنگریم

شوق است در جدایی وجوراست درنظر

                            هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم

روی ار بر روی ما مکنی حکم از ان تست

                             باز ا که روی  در قدمانت    بگستریم 

ما با توایم وبا تو نه ایم اینت بو العجب

                            در حلقه ایم با تو وچون حلقه بر دریم

از دشمنان برند شکایت به دوستان

                     چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم

سعدی تو کیستی که در این حلقه کمند

                      چندان     فتاده اند    که  ما     صیدلاغریم

                   بر بوی وصال تو این محنت جان تاکی

...رقصان می گذرم از آستانه اجبار - شادمانه و شاکر

از بيرون به درون آمدم

از منظر به نظاره  ، به ناظر

انسان زاده شدن تجسد وظيفه بود

توان دوست داشتن ودوست داشته شدن

توان شنفتن

توان ديدن و گفتن

توان اندهگين و شادمان شدن

توان خنديدن به وسعت دل

توان گريستن از سويدای جان

توان گردن به غرور بر افراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی

توان جليل به دوش بردن بار امانت

و توان غمناک تحمل تنهايی

تنهايی

تنهايی

تنهايی عريان

انسان بودن دشواری وظيفه است ...

فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود

اما يگانه بود و

هيچ کم نداشت

به جان منت پذيرم و حق گذارم

چنين گفت بامداد خسته... »

شاملو

من عاشق این شعر شاملو هستم

 صدای تو سبزینه ی ان گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن میروید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم

چه اندازه تنهایی من بزرگ است

وتنهایی من شبیخون حجم ترا  پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است.......

 سهراب سپهری

دوستی اتش جان است گران   میگذرد

باید پیشگام شود

چون زن بهای بیشتری می پردازد:تسلیم

 پائولو کوئلیو

                       چه خبر اهل هوس را

    این اتش عشق است

                         نسوزد همه کس را

که برای رسیدن به ساحل ارام وقرار

ندارد

                           تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت

                         باز مشتاق  کمانخانه   ابروی        تو بود     

هم عفاالله صبا کز تو پيامی   می‌داد  

                           ور نه در کس نرسيديم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هيچ نداشت

                            فتنه انگيز جهان غمزه  جادوی    تو بود     

من سرگشته هم از  اهل سلامت   بودم

                            دام   راهم شکن  طره هندوی تو بود     

بگشا بند   قبا تا بگشايد   دل  من

                                     که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود     

به وفای تو که بر تربت    حافظ  بگذر

                                      کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود  

تنزیه ذات پاکش بپردازید. اوست خدایی که هم او و فرشتگانش  به شما بندگان رحمت میفرستد تا

 شما را از ظلمات بیرون ارد وبه عالم نور  رساند و او بر اهل ایمان مهربان است. تحیت

مومنان روزی که به لقا رحمت حق نائل شوند.سلام خدا و بشارت لطف الهی خواهد بود وبر انها

 کرامت و شرافت مهیا فرومده است.

^{اوست انکه برای شما گوش وچشمها ودلها افرید چه ناچیز است}   

^{سپاسی را که بجا می اورید و اوست که شما را در زمین افرید  وبه سوی}

^{او گرد می ایید واوست که جان میبخشد و میمیراند و بدنبال هم در امدن}

^{شب و روزاز اوست  ایا نمی خواهید به تعقل بپردازید}

تا دل هرزه‌گرد من رفت به چين زلف او
زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

پيش کمان ابرويش لابه همی کنم ولی
گوش کشيده‌است از آن، گوش به من نمی‌کند

با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب
کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند

چون ز نسيم می‌شود زلف بنفشه پرشکن
وه که دلم چه ياد از آن عهدشکن نمی‌کند

دل به اميد روی او همدم جان نمی‌شود
جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند

کشته غمزه تو شد حافظ ناشنيده پند
بعد از اين خرقه صوفی به گرو نستانند

اتش ان است که در خرمن    پروانه  زدند

دوستت دارم

اما حیف تو مثل گوسفندی

امدی برگ را خوردی

                   شراب سلسبیل از چشمه نوش

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند000

من ارچه درنظریار خاکسار شدم رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند000

چوپرده داربه شمشیرمیزند همه را کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند000

چه جای شکرو شکایت زنقش نیک وبد

چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند000

سرود مجلس جمشید گفته اند این بود

که جام باده بیاور که جم نخواهدماند000

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه

که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند 000

توانگرا دل درویش خود بدست آور

که مخزن زروگنج ودرم نخواهد ماند000

بدین رواق زبرجد نوشته اند به زر

که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند000

زمهربانی جانان طمع مبر حافظ

که نقش جور ونشان ستم نخواهد ماند000